Mijn vijfde hardloopleven, van haas in Frankfurt tot 2:34 op mijn 50e
Ik ben inmiddels toe aan mijn vijfde hardloopleven. Dat klinkt misschien als iemand die het niet vol kan houden. Maar ik zie het anders. Elke keer dat ik stopte en opnieuw begon, leerde ik iets wat ik de keer daarvoor niet wist.
Dit is het verhaal van die levens. Het eerlijke verhaal, inclusief de burn-out, de lege jaren en de comeback die ik zelf niet had durven dromen.
Frankfurt 2003: pacemaker voor de top
In mijn beste jaren liep ik mee aan de top. Niet als winnaar, maar als pacemaker, de loper die ervoor zorgt dat anderen hun doel halen.
In 2003 mocht ik Luminita Zaituc pacen bij de Frankfurt Marathon. Een Duits-Roemeense toptloopster, Europees kampioene zilver, met een PR van 2:26. Het doel die dag: de olympische limiet voor Athene 2004. De limiet lag rond de 2:30.
We liepen op schema. Tot kilometer 37. Kramp. Luminita viel terug, haar gezicht vertrok. Ik bleef naast haar. Niet als pacemaker meer, maar als begeleider. Stap voor stap. Kilometer voor kilometer.
Ze finishte in 2:29:41. Twaalf seconden binnen de olympische limiet. Ze won die dag de Frankfurt Marathon én haar ticket naar Athene.
“Twaalf seconden. Dat is hoe dun de lijn soms is tussen wel en niet.”
Het jaar erop deed ik hetzelfde voor de Russische tweeling Olesya en Elina Nurgaliyeva. Ook in Frankfurt, ook naar een tijd net binnen de limiet. Olesya won in 2:29:48.
Dat waren mooie jaren. Jaren waarin hardlopen voelde als vanzelfsprekend.
Bart en het tweede hardloopleven
Daarna werd het stiller. Het leven had andere prioriteiten, relatie, trouwen, kinderen. De schoenen stonden vaker stil dan ze liepen.
Tot een goede vriend, Bart te Riele, me in 2017 benaderde. Of ik hem wilde helpen zijn marathon onder de drie uur te lopen. Ik was op dat moment niet in de beste vorm maar ik zei ja.
We trainden samen. En tijdens de trainingen zei Bart “Dit is je tweede hardloopleven” In 2017 stonden we aan de start in Eindhoven. Beiden finishten we onder de drie uur.
Hij had gelijk. De vonk was terug.
Frankfurt 2018: pijn en moeite, maar over de finish
Een jaar later, Frankfurt 2018. Mijn eigen comeback op de grote baan. Niet als pacemaker, maar als loper met een eigen doel.
Het werd 2:46. Niet mooi, niet makkelijk. Maar ik finishte. En ergens wist ik dat er meer in zat.
2022: de burn-out
Ik wil er niet omheen draaien: het ging mis. Niet met hardlopen maar met alles eromheen. Werk, relatie, druk, te lang te veel geven zonder bij te tanken. Een burn-out is geen zwakte. Het is het gevolg van een systeem dat overbelast raakt.
De bedrijfsarts zei: “Ga maar wandelen.”
Ik vroeg: “Mag ik ook hardlopen?”
Hij keek me aan. “Als dat voor jou hetzelfde is…”
Drie weken door Nederland
Dat was het sein. Ik pakte mijn spullen en liep drie weken door Nederland. Etappes van gemiddeld 30 kilometer per dag. Alleen. Buiten. In beweging.
De eerste dagen waren zwaar, niet fysiek, maar mentaal. Je hoofd is lawaaierig als je het eindelijk de ruimte geeft. Gedachten die je maanden had weggeduwd komen vanzelf naar boven als je urenlang loopt.
Maar daarna werd het stiller. De natuur, de route, de eenvoud van één voet voor de ander. Dat werkte.
Aan de andere kant zag ik het licht. Ik begon elke ochtend met een vroege loop. Daarna een duik in koud water. Daarna meditatie. Niet omdat een app het zei maar omdat het werkte.
“Hardlopen was niet de vlucht. Het was de weg terug.”
Frankfurt 2023: 2:34, eerste M50
Terug naar Frankfurt. Dezelfde stad, een ander mens.
Ik liep 2:34. Eerste in mijn leeftijdscategorie M50.
Niet ondanks de burn-out. Door alles wat ik erin had ontdekt. De rust, de regelmaat, het luisteren naar mijn lichaam in plaats van ertegen vechten. De ochtendlopen, het koude water, de stilte.
2003 Pacemaker Luminita Zaituc, Frankfurt — 2:29:41, olympische limiet gehaald
2004 Pacemaker Nurgaliyeva, Frankfurt — 2:29:48
2017 Comeback met Bart, Eindhoven — beiden onder de drie uur
2018 Eigen marathon Frankfurt — 2:48
2022 Burn-out — drie weken door Nederland, ochtendlopen, meditatie
2023 Frankfurt — 2:34, eerste M50
Nu Hardloopleven nummer vijf — we gaan er weer voor
En nu?
Het niveau is nu minder dan in 2023. In 2024 overleed mijn vrouw Barbara. Ik werd weduwnaar met drie kinderen. Niet om zielig te doen. Er was tijd genoeg om te trainen. Maar het lukte gewoon niet. En dat is ook oké. Hardlopen heeft zijn eigen timing. Soms loop je records. Soms kom je de deur nauwelijks uit. Beide horen erbij. Maar de draad is er nog. En we gaan er weer voor. Hardloopleven nummer vijf is begonnen. De basis is er. De kennis is er. En de motivatie groeit weer.
Hardlopen is de rode draad in mijn leven. Geen rechte lijn maar een draad die nooit echt breekt.
Hardlopen lost niet alles op. Maar het helpt je te zien wat er echt toe doet.
ON PACE — find yours.
Herken je dit verhaal? Of wil je gewoon weer beginnen — op jouw manier?
Neem contact op →